می خواستم این مطلبو تو پی نوشت پست قبلی بیارم ولی دیدم یکم برای پی نوشت طولانیه .
اینو برای اونایی می گم که در حال سپری کردن دوران درد آور فراق هستند . آقاجون هر کی دوست داری به همین فراق راضی باش . کم پیش میاد که وصال با خوبیو خوشی به انجام برسه . اگه به وصال برسی اونوقت کارت خیلی سخت می شه . من که کمرم زیر بار مسئولیتش خم شد . اینقدر خم شد که بالاخره شکست . چنان شکست که تا آخر عمر هم راست نمی شه .
از تمام بیکاران محترم که تشریف میارن و مطالب چرت و پرت منو میخونن عذر می خوام . به بزرگواریه خودتون ببخشید . همی گویم و گفته ام بارها که تو دلم گونی گونی حرف داره خاک می خوره ولی نمی تونم بیانشون کنم . یکی از دالایلش هم اینه که قلمم خیلی جالب نیست و خودم راضی نمی شم که بنویسمشون .
+ نوشته شده در پنجشنبه ۲۴ دی ۱۳۸۸ ساعت 11:13 توسط درد بی درمون گرفته
|